1. சமையலறையிலிருந்து வடைசுடும் வாசனை உங்களை இழுக்கிறது. நீங்கள் சென்று ஒரு வடையைக் கேட்டு வாங்கி உண்கிறீர்கள். இந் நிகழ்ச்சியை உங்கள் நண்பருக்கு மின்னஞ்சலில் எவ்வாறு எழுதுவீர்கள்?

      வடையை கேட்டேன்

      எனக்கு தந்தார்

      வாங்கி தின்றேன்

என்று எழுதினாலும் எழுதுவீர்கள். ஆனால் இதில் இலக்கணப்பிழை உள்ளது. இங்கு, ‘வடையை’ என்ற சொல்லில் ‘ஐ’ என்ற எழுத்து இரண்டாம் வேற்றுமை உருபாகும். ‘எனக்கு’ என்ற சொல்லில் ‘கு’ என்ற எழுத்து நான்காம் வேற்றுமை உருபாகும். இவ்வேற்றுமை உருபுகளை அவற்றின் சூழமைவிலிருந்து (in context) எளிதில் இனங் கண்டுகொள்ளலாம். அதாவது ‘பெயர்+ஐ வினை’, ‘பெயர்+கு வினை’ (noun+ஐ verb, noun+கு verb) என்ற அமைவுகளிலிருந்து கண்டுகொள்ளலாம். இந்த அமைவுகளின் பிற்பகுதியில் உள்ள வினைச்சொல் ஒரு வல்லின எழுத்தில் (க, ச, த, ப) தொடங்கினால் அவற்றின் முன் முறையே க், ச், த், ப் ஆகிய எழுத்துக்களைச் சேர்க்க வேண்டும். ஆகவே

      வடையைக் கேட்டேன்

      எனக்குத் தந்தார்

என்று எழுதுவதே சரியானதாகும்.

‘வாங்கி’ என்பது வினைச்சொல்; ஆனால் அது வினைமுற்றாக இல்லாமல் வினை எச்சமாக உள்ளது. இரண்டுக்கும் என்ன வேறுபாடு? ‘வாங்கினேன்’ என்றிருந்தால் அது செயல் முடிவடைந்ததைக் குறிக்கும். ஆனால், ‘வாங்கி’ என்ற சொல்லுக்குப் பின் இன்னொரு வினை வரவேண்டும். ஆகவே அது வினை எச்சம் எனப்படும். மேலும் இது ‘இ’ என்ற எழுத்தில் முடியும் வினையெச்சம். இவ்வாறான வினையெச்சத்தின் பின் க, ச, த, ப வந்தாலும், முறையே க், ச், த், ப் சேர்க்க வேண்டும். ஆகவே,

      வடையைக் கேட்டேன்

      எனக்குத் தந்தார்

      வாங்கித் தின்றேன்

என்று எழுதுவதே சரியானது இந்த மூன்று இலக்கண விதிகளுக்கும் எடுத்துக்காட்டாக மேற்கண்ட வரிகளை ஒரு சூத்திரம்போல் நினைவில் கொண்டால், நாம் எழுதுவதில் ஏற்படும் பிழைகளில் சுமார் 80 விழுக்காட்டைத் தவிர்க்கலாம்.

2. Cow give milk என்று எழுதும் ஒருவரை அரைகுறையாக ஆங்கிலம் தெரிந்தவர் என்று விரைவில் இனங்கண்டுகொள்கிறோம். அதைப்போலவே ‘ஆடும் மாடும் வந்தது’ என்று நாம் எழுதினால், நம்மையும் அரைகுறையாகத் தமிழ் தெரிந்தவர் என்று அறிஞர் இனங்கண்டுகொள்வர். ஆடும் மாடும் என்ற சொற்றொடர் இரண்டு விலங்குகளைக் குறிப்பதால் அதற்கு இயைபான பன்மை வினைமுற்றைப் பயன்படுத்தி ‘ஆடும் மாடும் வந்தன’ என்று எழுத வேண்டும்.

அதைப்போலவே, ‘ராமனும் சீதையும் சென்றனர்’ என்று எழுதவேண்டும். வந்தது, சென்றார் போன்ற ஒருமை வினைமுற்றுடன் ‘கள்’ சேர்த்து வந்ததுகள், சென்றார்கள் என்று எழுதுதல் படிக்காதவர்கள் எழுதுதல் போலுள்ளது. ‘கள்’ சேர்க்கும் விதி பெயர்ச்சொற்களுக்கே பொருந்தும்; வினைச்சொற்களுக்கு ஆகாது.

‘குமரன் கதையும் கட்டுரையும் எழுதினான்’ என்பதில் ஒருமை வினைச்சொல் உள்ளது. ‘குமரனால் கதையும் கட்டுரையும் எழுதப்பட்டன’ என்பதில் பன்மை வினைமுற்று உள்ளது. ஏன்? பிந்தையதில் வாக்கியத்தின் எழுவாய் (subject) ‘கதையும் கட்டுரையும்’ என்பதாகும்.

‘இரண்டு மாடு வந்தது’ என்பது தவறு; ‘இரண்டு மாடுகள் வந்தன’ என்பதே சரியென்பதும் சொல்லாமலே விளங்கும். ‘வரும்’ என்ற வருங்கால வினைச்சொல்லின் பன்மை வடிவம் ‘வருவன’ என்பதாகும்.

3. A apple and a orange என்று தவறுதலாகச் சொல்லிவிட்டாலோ எழுதிவிட்டாலோ நாம் மிகுந்த வெட்கமடைந்து an apple and an orange என்று உடனே திருத்திக்கொள்கிறோம். ஆனால் ‘ஒரு ஆப்பிளும் ஒரு ஆரஞ்சும்’ என்ற சொற்றொடரிலும் அதே தவறு இருப்பது நம்மில் பலருக்கும் தெரியாது. உயிரெழுத்தில் தொடங்கும் பெயர்ச்சொல்லுக்கு முன் ‘ஒரு’ என்ற சொல் வராமல் ‘ஓர்’ வரவேண்டும் என்ற விதி தமிழிலும் உள்ளது. எனவே ‘ஓர் ஆப்பிளும் ஓர் ஆரஞ்சும்’ என்பதே சரி.

      இதைப்போலவே ‘இரு’, ‘ஈர்’ என்ற சொற்களும் உள்ளன. ஈராண்டுகள், இரு மலர்கள் என்பவை சரியானவை.

      மேலும், அது, அஃது, இது, இஃது, எது, எஃது என்ற சொற்களுக்கும் இதே விதி பொருந்தும். அஃது ஆடு, இது மாடு என்று எழுதியிருந்தோமானால் தமிழாசிரியர் மகிழ்ந்து அதிக மதிப்பெண்கள் வழங்கியிருப்பார்.

4. நீங்கள் நண்பர் வீட்டுக்குச் சென்று அவருடன் பேசிக்கொண்டிருக்கிறீர்கள். அப்போது அவர் இளைய மகன் குமரன் அங்கு வருகிறான். நீங்களோ அவனை நண்பருடைய மூத்த மகன் கண்ணன் என்று நினைக்கிறீர்கள். இருந்தாலும் உங்கள் மனதில் ஓர் ஐயம் எழுகிறது. அந்த ஐயத்தைப் போக்கிக்கொள்ள நண்பரிடம் என்ன கேட்பீர்கள்? ‘இவன் கண்ணனா?’ என்று கேட்க வேண்டும்.

‘இது கண்ணனா?’ ‘இது யார்?’ என்றெல்லாம் கேட்பது தவறு! ‘அது’, ‘இது’ ஆகியவை அஃறிணை சொற்களல்லவா? எனவே ‘இது கண்ணனா?’ என்று கேட்பது ‘இது மாடா?’ என்று கேட்பது போலாகும்.

வயதில் குறைந்த பெண்ணையும் ‘அவள் வருகிறாள்’ என்று சொல்வது மரியாதைக் குறைவு எனக் கருதி, ‘அது வருகிறது’ என்று சொல்லும் வழக்கம் சிலரிடம் இருப்பதாகத் தோன்றுகிறது. ஆனால் இலக்கண முறைப்படியும், வேறு சிலர் நோக்கிலும் இது மேலும் இழிவானதாகத் தோன்றுகிறது. ஒரு பெண்ணை மரியாதையுடன் விளிக்க விரும்பினால், ‘அவர் வருகிறார்’ என்று சொல்லவேண்டும். ‘அவர்’ என்ற சொல் இருபாலருக்கும் பொதுவானது. ஆங்கிலத்தில் he or she, him or her என்றெல்லாம் சொல்லித் திண்டாடும்போது, அதற்குறிய சொல் தமிழில் ஏற்கெனவே இருப்பதை எண்ணி நாம் பெருமை கொள்வதுடன், அதைச் சரியான முறையில் பயன்படுத்திக் கொள்ளவும் வேண்டும்.

5. குமரனைப் பார்த்து ‘இவன் கண்ணனா?’ என்று ஒருவர் கேட்டால் அதற்கு எப்படிப் பதிலளிக்கவேண்டும்? ‘இவன் கண்ணன் இல்லை’ என்று சொல்வது தவறு. ‘இவன் கண்ணன் அல்லன்’ என்பதே சரியானதாகும். ‘இல்லை’ என்ற சொல்லை nonexistent, out of stock, nil என்ற பொருள்வரும்படிப் பயன்படுத்தவேண்டுமேயன்றி, is not என்ற பொருளில் பயன்படுத்தலாகாது. அதாவது, இருக்கவேண்டிய பொருள் இல்லாமல் போய்விட்டால், அது இல்லை என்று கூறலாம்; ஒரு சொற்றொடரை எதிர்மறை ஆக்குவதற்குப் பயன்படுத்தலாகாது.

      There is no salt is the bottle – குப்பியில் உப்பு இல்லை.

      There is no God – கடவுள் இல்லை

      He is not Kannan – இவன் கண்ணன் அல்லன்.

      She is not Madhavi – இவள் மாதவி அல்லள்.

      He (or she) is not the minister – இவர் அமைச்சர் அல்லர்.

      They are not students – இவர்கள் மாணவர்கள் அல்லர்.

      This is not a goat – இஃது ஆடு அன்று.

      These are not goats – இவை ஆடுகள் அல்ல.

கடவுள் இல்லையென்பது நான் சொல்வதன்று; தந்தை பெரியார் சொன்னது. அவர் சொன்னதில் இலக்கணப் பிழை ஒன்றுமில்லை. கருத்துப் பிழை இருக்கிறதா என்பதை மற்றொரு நாள் விவாதிப்போம்.

தமிழிலோ ஆங்கிலத்திலோ உயர்தரமாக எழுதுபவர்களிடம் தனிச்சிறப்பு ஒன்றுமில்லை. அவர்களும் நம்மைப்போலவே பிறந்து, நம்மைப்போலவே உணவுண்டு, நம்மைப்போலவே பள்ளி சென்று, நம்மைப்போலவே வளர்ந்தவர்கள்தாம். மேற்கண்ட ஒரு சில எளிய விதிகளைப் பின்பற்றுவதன்மூலம் நாமும் அவர்களைப்போலவே எழுதப் பழகிக்கொள்ளலாம். அண்மைக்காலம்வரை எனக்கும் அவ்வாறு எழுதத் தெரிந்திருக்கவில்லை. டாக்டர் சொ. பரவசிவம் எழுதிய ‘நற்றமிழ் இலக்கணம்’ என்ற நூலிலிருந்தும் மற்ற சில நூல்களிலிருந்தும் கடின உழைப்பால் நான் பெற்ற சில குறிப்புக்களை எளிமைப்படுத்தி இங்கு எழுதியிருக்கிறேன்.

சுழி (zero) என்ற கொள்கை இந்தியாவில்தான் முதலில் தோன்றியது என்று பலரும் கூறக் கேட்டிருக்கிறோம். ஆனால் பண்டைய இந்தியக் கணிதம் உலகுக்கு அளித்தது வெறும் சுழியன்று, பதின்ம இடமதிப்பால் (decimal place values) பெரிய எண்களைக் குறிப்பிடலாம் என்ற கோட்பாடு கணிதத் துறையின் ஒரு பெரும் வளர்ச்சிக்கு வித்திட்டது என்று பேராசிரியர் விளக்கினார். பல்லாயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே இந்தியர்கள் கழிவு வடிகால் வசதியுள்ள நகரங்களை உருவாக்கி அதில் வாழ்ந்து வந்ததற்கு அகழாய்வுச் (archaeological) சான்றுகள் இருப்பதை எடுத்துரைத்தார். உலகின் மிகப் பழம்பெருமை வாய்ந்த கலாச்சாரங்களில் இந்தியக் கலாச்சாரமும் ஒன்று என்று கூறி, அவற்றுள் இன்றுவரை வாழ்ந்துவருவது இந்தியக் கலாச்சாரம் ஒன்றேதான் எனவும் சுட்டிக் காட்டினார்.

நாம் ஒரு செயலைச் செய்யும்போது நம் மூளையில் உண்டாகும் அதே வினைகள் மற்றவர் அந்தச் செயலைச் செய்வதைப் பார்க்கும்போதும் உண்டாகின்றன என்பது உயர் பரிணாம விலங்குகளில் நடத்திய நரம்புவினையியல் (neurophysiological) ஆய்வுகளிலிருந்து தெரியவருகிறதாம். (இதே துறையில்தான் பேராசிரியரும் ஓர் ஆய்வாளர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது). பரிணாம வளர்ச்சியில் முதிர்ந்த மனித இனத்தில் இவ்வியல்பு வளர்ந்த நிலையில் இருப்பதால், நம் முன்னோர்களின் செயல்களை நாம் பார்க்கும்போது அதேபோல் செயலாற்றவும் நாம் கற்றுக்கொள்கிறோமாம். ஆசான் செயலைப் பார்த்துப் பழகிக் கொள்ளும் இந்த இயல்பே நாளடைவில் ஒரு தலைமுறையிலிருந்து அடுத்த தலைமுறைக்குத் தாவும் கலைத்துறைகளாக மலர்ந்தது. இது இந்தியக் கலை நுணுக்கத்தின் தனிச் சிறப்பு.

உலகின் பல கலாச்சாரங்கள் அழிந்துபட்டும், இந்தியாவின் பழங்கலைகள் இன்று வரை தழைத்து வருவதன் காரணம் ஒவ்வொரு தலைமுறையிலும் இடைவிடாது பலர் கலைத் தொண்டாற்றி அவற்றைத் தாங்கி வந்திருப்பதுதான். இக்கலாச்சாரம் பல்லாயிரக் கணக்கான ஆண்டுக்காலம் நிலைநிற்பதற்குப் பல தலைமுறைகளின் உழைப்பு ஒரு சங்கிலித் தொடராக அமைவது அவசியமாகிறது. ஆனால் அது அழிந்துபடுவதற்கு ஒரே ஒரு தலைமுறையில் தொடர்பற்றுப் போவதே போதும் என்ற அச்சத்தையும் பேராசிரியர் ராமச்சந்திரன் நம் மனத்தில் உண்டாக்கினார்.

இக்கலைகளின் நிலையான வளர்ச்சியைப் பாதுகாக்கும் பொருட்டு, வரும் நான்கு நாட்களில் சிதார், சித்திரவீணை, நாதசுரம், வாய்ப்பாட்டு, பரதநாட்டியம், மண்டோலின், ஒடிசி நடனம் போன்ற பல துறைகளிலும் கலை விருந்தளிக்கப்போகும் சாண்டியேகோவில் வாழும் கலைஞர்கள் மற்றும் உலகின் பல பாகங்களிலிருந்தும் வந்து குழுமியிருக்கும் கலைஞர்கள் அனைவரையும் பேராசிரியர் வரவேற்றார்.  அவர் உரையைத் தொடர்ந்து கார்த்திக் சேஷாத்திரி சிதாரும், அரூப் சட்டோபாத்தியாய் தபலாவும் இயைந்த இசைக் கச்சேரி நடைபெற்றது.

ஒரு அடி பின்வாங்கி நின்று சற்றே தொலைநோக்குடன் இந்நிலையைக் கண்காணித்துச் சிந்திப்போம். தமிழர்களாகிய நாம் முதலில் ஆங்கிலத்தைக் கற்றுக்கொண்டு அதன்பின் ஒரு அறிவியல், தொழில்நுட்பம் அல்லது வணிகம் போன்ற ஒரு துறையில் தேர்ச்சிபெற வேண்டியுள்ளது. ஆனால் ஆங்கிலத்தைத் தாய்மொழியாகக் கொண்டவர்கள் முதற்படியிலேயே தமக்கு வேண்டிய துறையில் தேர்ச்சியடையலாம். ஆங்கிலத்தைத் தாய்மொழியாகக் கொண்டவர்களுக்கு ஒரு நியாயமற்ற முன்வாய்ப்பு இருக்கிறது. இந்நிலை நீடிக்கும்வரை நாம் திறமைசாலிகளாக இருந்தாலும், மற்றவர்களைப் பின்பற்றியே செல்லவேண்டியிருக்கும். அவர்கள் பின்தங்க நேர்ந்தால் நாமும் பின்தங்கவேண்டியிருக்கும். அவர்களை முந்திக்கொண்டு நாம் முன்னேறும் காலம் எப்போது தோன்றும்?

ஆங்கிலம் உலகில் மேலோங்கி நிற்பது இன்றைய நிலை. சில நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பு அவ்வாறு இல்லை. பிரெஞ்சு உலகமொழியாகும் என்ற எதிர்பார்ப்பு சில பத்தாண்டுகளுக்கு முன் இருந்திருக்கிறது. அதனால்தான் Lingua Franca என்ற சொல்லாட்சி இன்னும் பழக்கத்தில் உள்ளது. பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன் இலக்கியம், அரசியல், வணிகம் போன்ற துறைகளில் தமிழ் ஒங்கி நின்றதை வரலாற்று நூல்களிலிருந்து அறிகிறோம். அந்நிலை மீண்டும் வராது என்று நாமே ஏன் எண்ணிக்கொள்ள வேண்டும்?

மேற்கத்திய நாடுகள் பொருளாதாரத்தில் மேலோங்கி நிற்பதும் இன்றைய நிலையே! அந்நாடுகளின் பொருளாதாரம் வீழ்ச்சியடையும்போது அவற்றைத் துணையாக நம்பியிருக்கும் மற்ற நாடுகளின் பொருளாதாரங்களும் வீழ்ச்சியடைவதை இன்று கண்கூடாகக் காண்கிறோம். இன்றைய பொருளாதார வளர்ச்சிக்கு அறிவியலும் தொழில்நுட்பமும் அவசியமாயுள்ளன. இதற்குத் தேவையான உயர்நிலை அறிவு நூல்கள் தமிழில் இல்லாத குறைபாடு நிலவுகிறது. இக்குறைபாடு எவ்வாறு உண்டாகியது? நம் முன்னோர் தம் தொழில்நுட்ப அறிவுகளைத் தமிழில் எழுதி வைக்காததாலும் மேல்நாட்டு அறிவு நூல்களைத் தமிழுக்கு மொழிபெயர்க்காததாலும் உருவானது. இனி பல நூற்றாண்டுகள் கழித்து வரும் நம் சந்ததியினர் தமிழில் அறிவியல் ஆய்வுகள் நடத்தவும் தொழில்நுட்பச் சாதனங்கள் உருவாக்கவும் விழைந்தால், அவர்களுக்குத் தேவையான இலக்கியச் செல்வங்கள் இருக்குமாறு செய்து விட்டுச்செல்வது நம் கடமையன்றோ?

இன்றைய இளைஞர் பிழைப்புக்காக ஆங்கிலம் கற்று மேல்நாட்டினருக்கு ஊழியம் செய்து பொருளீட்டல் புரிந்துகொள்ளக் கூடியதே. ஆனால் முன்பு இளைஞராயிருந்து முதிர்ந்தவர்கள், வாழ்வின் கடமைகள் நிறைந்து ஓய்வுபெற்றவர்கள், தத்தம் துறைகளிலுள்ள அறிவுக் களஞ்சியங்களைத் தமிழுக்குக் கொண்டுவர முயற்சிக்கலாம். சில பத்தாண்டுகள் முன்பு உ.வே. சாமிநாதையர் என்பார் கரையான் அரித்துக்கிடந்த ஓலைச்சுவடிகளிலிருந்து பல பழந்தமிழ் இலக்கிய நூல்களை மீட்டு அச்சேற்றியதாலேயே தமிழ் இன்று இலக்கிய வளம் மிக்கதாக நமக்குத் தோன்றுகிறது. இதற்கு அடுத்த படி அறிவியல் தொழில்நுட்ப நூல்களைத் தமிழில் ஆக்குவதாகும்.

இதைப்பற்றிய உங்கள் எண்ணங்களை அறிய ஆவலுடனிருக்கிறேன். தங்கள் கருத்துக்களை எழுதுங்கள்.

“இப்ப தெரியுதாடி, கண்ணே?”

“இன்னும் தெரியலீங்க, மாமோய்”

 தீபாவளிக்கு இன்னும் எத்தனை நாள் இருக்கிறது என்று நாட்காட்டியில் கை வைத்து எண்ணி (தப்புத்தப்பாக) மகிழ்ச்சியடைந்த காலம் ஒன்று உண்டு. அப்பா தரப்போகும் பட்டாசுக்காக, அம்மா செய்யப் போகும் பலகாரம், அப்பா ஆசியின் (வசவு) பேரில் அம்மா எடுத்துத் தரப்போகும் டிராயர், சட்டை இவையெல்லாம் கலர்க்கலர் கனவுகளாய் தூக்கத்தைக் கெடுக்க, மனசெல்லாம் மத்தாப்பாய் மகிழ்ந்த காலம் ஒன்று உண்டு. 

சின்னச் சின்ன சந்தோஷங்களாய் சிறகடித்த அந்த மகிழ்ச்சி மலர்கள் இப்போது என்ன ஆயின? எங்கே போயின? இப்போது டப்பா, டப்பாவாகப் பலகாரங்களும், பை, பையாகப் புதுத்துணிகளும் பீரோ, பீரோவாக நிரம்பி வழிந்தாலும் மனசு மட்டும் நிறையவில்லையே… ஏன்? வளர்ந்து விட்டோமா? இது மாறுதலா? தேய்மானமா அல்லது ஞானோதயமா? கடவுளுக்குத்தான் வெளிச்சம்.

எதை அடைய வேண்டும் என்று ஏங்கினோமோ, எது எட்டவில்லை என்று வருந்தினோமோ … அது எட்டும் போது சந்தோஷம் மட்டும் கிட்டுவதில்லையே… ஏன்? ஒரே காரணம்…. மனசு… மனசு… மனசுதான்… அப்போதிருந்த மனோநிலை அப்படி! இப்போதிருக்கும் மனோநிலை இப்படி! கொஞ்சம் விளக்கமாகச் சொல்லுகிறேன்…

சட்டென்று விளங்கும்படி ஒரு கதை சொல்கிறேன்.

அரண்மனையில் பணிபுரியும் சாதாரண சேவகர் எப்போதும் மகிழ்ச்சியாக இருப்பர். கலகல என்று சிரித்தபடி கவலைகள் இல்லாதவராகக் காரியங்கள் செய்வார். அவரைப் பார்த்த அரசருக்கு ஒரே ஆச்சரியம். எப்படி இந்த ஏழை இவ்வளவு மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறான்? இவனுக்கு வருமானமோ குறைவு. வசதிகளும் இல்லை. மிகச்சிறிய வீட்டில் அதிக நபர்களுடன் வாழும் அவலம். அப்படி இருந்தும் இவன் எப்படி மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறான் என்று சிந்தித்தார் அரசர்.

‘பிரமாண்டமான அரண்மனை, ஏகப்பட்ட எடுபிடுகள், மிக அதிக வருமானம் இத்தனையும் இருந்தும் நமக்கில்லாத நிம்மதி… மகிழ்ச்சி.. இந்தப் பயலுக்கு எப்படி இருக்க முடியும்?’ என்ற எண்ணம் அவரைக் குடைந்தது. ஒருநாள் அவனை அருகில் அழைத்து, ‘உனக்கு வருத்தமே கிடையாதா? ஏன் இவ்வளவு மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறாய்?’ என்று கேட்டார் அரசர்.

‘மேன்மை தங்கிய மன்னரே… நான் ஓர் ஏழைக் காவலன். எங்கள் குடும்பத்தின் தேவைகள் மிக மிகக் குறைவு. மழையையும், வெயிலையும் மறைக்க ஒரு கூரை… வயிறு நிரம்ப ஏதோ ஓர் உணவு… மானம் காக்க ஒரு துணி… இதற்கு என் வருமானம் போதுமானது. வேறு எந்த ஆசைகளையும் நான் வளர்த்துக் கொள்வதே இல்லை… அதனால், நிம்மதியாக இருக்கிறேன்..’ என்று பணிவுடன் கூறினான் சேவகன். விரக்தியாகச் சிரித்துக் கொண்டார் மன்னர்.

இந்த ஆச்சரியமான நிகழ்ச்சியைத் தம் அமைச்சரிடம் பகிர்ந்து கொண்ட மன்னர், ‘இவ்வளவு வருமானம் உள்ள நாம் எப்போதும் கவலையில் இருக்கிறோம். நம்மை விடக் குறைந்த வருமானம் உள்ள அவன் கவலையில்லாமல் இருக்கிறானே! எப்படி இது சாத்தியம்?’ என்று பெருமூச்சு விட்டார். ‘வேண்டுமானால் அவனையும் நமது கவலைப் படுவோர் சங்கத்தில் உறுப்பினராக்கி விடலாம். ரொம்பவும் சுலபம்… ‘என்று பணிவுடன் சிரித்தார் அமைச்சர்.

‘அதென்ன கவலைப்படுவோர் சங்கம்?’ என்று வியப்புடன் கேட்டார் மன்னர். ‘அரசே… ஒரு பையை எடுக்க வேண்டும். அதில் 99 தங்கக் காசுகளைப் போட்டுக் கட்ட வேண்டும். அந்த ஏழையின் வீட்டு வாசற்படியில் வைத்துவிட வேண்டும்.

பிறகு பாருங்கள் அவனது நடவடிக்கைகளை…’ என்று சிரித்தார் அமைச்சர். ‘அப்படியே செய்யுங்கள்…’ என்று உத்தரவிட்டார் அரசர். தன் வீட்டு வாசலில் கிடைத்த 99 பொற்காசுகளை ஒரு தடவைக்குப் பல தடவை எண்ணி, எண்ணி மாய்ந்தான் சேவகன். ‘ஒன்று குறைகிறதே… ஒன்று குறைகிறதே…’ என்று புலம்பினான். எங்கே போயிருக்கும் என்று அங்கும் இங்கும் தேடினான். அமைதி போய்விட்டது. தன் வீட்டில் பொற்காசு இருக்கும் விவரம் யாருக்கும் தெரிந்து விடுமோ என்று தடுமாறினான்.

எப்பாடு பட்டாவது பணம் சேர்த்து, அதை ஒரு தங்கக் காசாக மாற்றி நூறு பொற்காசுகள் என்று முழுமைப் படுத்த வேண்டும் என்கிற வெறி அவனுக்குள் ஏற்பட்டு விட்டது. அவனது கலகலப்பு, நிம்மதி, சந்தோஷம் எல்லாமே அந்த ஒரு தங்கக் காசு பற்றிய கவலைக்குள் கரைந்து போய்விட்டது.

அதிகம் உழைத்தான்; பட்டினி கிடந்தான். தன் குடும்பத்தவரை ‘பொறுப்பற்றவர்கள்… ஊதாரிகள்’ என்று சப்தம் போட்டான். பரபரப்பும் படபடப்பும் அவனது ஒவ்வொரு செயலிலும், சொல்லிலும் குடியேறி விட்டது! அது அரசருக்குத் தெரிந்தது. அமைச்சர் சொன்னார்… ‘அரசே… அவன் நமது 99 சங்க உறுப்பினர் ஆகிவிட்டான்…’ என்று.

அதாவது, அனுபவிக்க ஏகப்பட்ட விஷயங்கள் இருந்தாலும், கிடைக்கத் தவறிய ஒன்றிற்காகவே ஏங்கும் முட்டாங்களின் உலகம் இது. இந்த மனோநிலைதான் நமது துயரங்களுக்கான முக்கிய காரணம். சந்தோஷப்பட வேண்டிய நேரத்தில் கூட சந்தோஷப்பட முடியாதபடி இந்த மனோபாவம் நம்மைக் கெடுத்து விடுகிறது.

சில கிராமங்களின் வழியாகக் காரில் போகும்போது அங்குள்ள நாய்கள் பாய்ந்து, பாய்ந்து நமது கார்களைத் துரத்தும். இந்தப் பாய்ச்சலால் எந்தப் பயனும் விளையப் போவதில்லை; நாய்தான் களைப்படைந்து எச்சில் வழிய நாக்கைத் தொங்கப் போட்டபடி பெருமூச்சு விடப் போகிறது.

இதே போலத்தான் வாழ்க்கை முழுவதும் ஏதாவது ஒன்றை நாமும் துரத்திக் கொண்டே இருக்கிறோம். வேக, வேகமாகத் துரத்துகிறோம். பிறகு வருத்தப்பட்டு அமர்ந்து விடுகிறோம். இந்த மனோபாவத்தை மாற்றிக் கொள்ள வேண்டாமா?

நாற்பது வயது வரை பணம், பணம் என்று உடல் நலத்தை மறந்து உடல் நலத்தை இழந்து துரத்துகிறோம். நாற்பதாகும் போது துரத்திச் சேர்த்த பணத்தை மருத்துவமனைகளில் கொட்டி ஆஹா உடல் நலம், உடல் நலம் என்று துரத்துகிறோம். அதனால்தான் ஒரு காலத்தில் இனித்த வாழ்க்கை மறுகாலத்தில் கசக்கிறது.

சின்ன வயதில் எது கிடைத்தாலும் பெரிய விஷயமாகத் தெரிந்தது. ஒரு கோலிக் குண்டு கூட உலக உருண்டைபோல நமக்குப் பெரிய விஷயமாக இருந்தது. இப்போதோ உலக உருண்டையே கொடுத்தாலும் நமது பேராசைக்கு முன் அது வெறும் லாலிபாப் போல சிறுத்து விடுகிறது. மாற வேண்டிய மனோபாவம் இது. மகிழ்ச்சியாக இருக்க வேண்டும் என்றால், மறுபடியும் ஒரு குழந்தையைப் போன்ற  மனம் நமக்கு வேண்டும். அப்போதுதான் அன்றைக்குத் தீபாவளி தித்தித்த மாதிரி இன்றைக்கும் தித்திக்கும்.

ஒரு நரி அதிகாலை எழுந்து மேற்கு நோக்கி வேட்டைக்குப் புறப்பட்டது. கிழக்கே இருந்து எழுந்த சூரிய ஒளியில் அதன் நிழல் வெகு நீளமாய் வெகு பிரமாண்டமாய்த் தெரிந்தது. நரிக்கு ஏக குஷி… ‘நான் ரொம்பப் பெரிய ஆளாக்கும். இவ்வளவு பெரிய எனக்குப் பசி தீர வேண்டும் என்றால் குறைந்தபட்சம் ஒரு யானை அல்லது ஒட்டகமாவது கிடைத்தால்தான் கட்டுப்படியாகும்!’ என்று ஊளையிட்டது.

கொஞ்சம் சின்ன விலங்குகளை ஏளனத்துடன் அலட்சியப்படுத்தியபடி தன் பசிக்குக் குறைந்தபட்சம் ஒரு யானை, யானை என்றபடி காடு முழுவதும் ஓடிக்கொண்டே இருந்தது. தேடிக்கொண்டே இருந்தது. பாவம், ஒன்றும் கிடைக்கவில்லை. மதியம் தலைக்கு மேலே உச்சியில் சூரியன் வந்தபோது நரியின் நிழல் சிறுத்து அதன் காலடியில் விழுந்திருந்தது.

‘ஆஹா… பசியால் நாம் எவ்வளவு இளைத்துப் போய்விட்டோம்…’ சிறுத்து விட்டோம் என்று வருந்தியது நரி. இளைத்துப் போன இந்த அளவுக்கு ஒரு ஆட்டுக் குட்டியோ, கோழியோ கிடைத்தால் கூட போதுமானது என்று தேடியது. ம்ஹூம், பயனில்லை. மாலையில் மேற்கே வந்த சூரியனால் நரியின் நிழல் நரிக்குப் பின்பாக விழுந்தது… அதனால், நரிக்குத் தன் நிழலே தெரியவில்லை.

‘ஆஹா… நாம் வெகுவாக இளைத்து விட்டோம். நாம் இல்லவே இல்லை போலிருக்கிறது…. ஒரு வேளை இறந்து போய் விட்டோமோ?’ என்று பயந்தது. பிறகு, ‘சீச்சி… நாம் உயிரோடுதான் இருக்கிறோம். இந்தப் பசிக்கு ஒரு கோழிக்குஞ்சு, ஏன் ஒரு எறும்பு கிடைத்தால் கூட போதும்…’ என்று நாக்கைத் தொங்க விட்டபடி தள்ளாடி, தள்ளாடி நடந்தது.

இந்த நரியின் கற்பனை மாதிரிதான்… சிலர் தங்களை வெகு பிரமாதமாக எண்ணிக்கொண்டு தங்கள் திருப்திக்கு எதை, எதையோ தேடுகின்றனர். கிடைத்த பல பரிசுகளை ஒதுக்கிவிட்டு அலைகின்றனர். முடிவில் ஏதாவது கிடைக்காதா என்று ஏங்கி வாடுகின்றனர். இரண்டும் வேண்டாமே! கிடைத்த 99ஐப் புறக்கணித்துவிட்டு அதை நூறாக்கப் போராடும் இயல்பை மறுபரிசீலனை செய்யவேண்டும்.

அனுபவிக்க ஆயிரம் விஷயங்கள் இருந்தாலும் இல்லாத ஒன்றிற்காக ஏங்குவதை விட்டு மாறவேண்டும். காலை நரிபோல் கர்வத்தோடு தேடவும் வேண்டாம்; மாலை நரிபோல் கவலையோடு வாடவும் வேண்டாம். இயல்பாக இருப்போம், ஒரு குழந்தையின் மனதுடன் வாழ்வோம். வாழ்வைக் கொண்டாடுவோம்.

இந்தக் கருத்தை விளங்கிக் கொண்டால் இன்று மட்டுமல்ல, என்றுமே தீபாவளிதான். இதை உணர்ந்துவிட்டால் இந்த நாள் ஒரு இனிய நாள்.

தசாவதாரம் என்ற திரைப்படம் வெளியானதைத் தொடர்ந்து கேயாஸ் தியரி எனபது என்ன என்ற பேச்சு தமிழ் மக்களிடையே நிறைய பேசப்படுகிறது. கேயாஸ் தியரி என்பது தமிழில் ‘ஓழுங்கின்மைக் கோட்பாடு’ எனப்படும். அதன் அறிவியல் அடிப்படையை அனைவரும் எளிதில் புரிந்துகொள்ளும் வகையிலும் அதே சமயம் தகவல் பிழை ஏற்படாமலும் என்னால் முடிந்தவரை இங்கு விளக்க முயற்சிக்கிறேன். இதில் கொஞ்சம் கணிதம் இருக்கிறது. அது புரியாவிட்டால் விட்டுவிட்டு மற்றவற்றைப் படிக்கலாம்.

இயற்பியலில், ஓர் அமைப்பின் நிலை மாறாமல் இருந்தால் அந்த அமைப்பு சமநிலையில் இருப்பதாகக் கூறப்படும். மாறாக, நேரம் ஆக ஆக  அதன் நிலை மாறிக்கொண்டே வந்தால் அது ஒரு இயக்க அமைப்பு எனப்படும். ஒரு இயக்க அமைப்பின் தொடக்கநிலை தெரிந்தால் ஒரு குறிப்பிட்ட காலம் கடந்தபின் அது எந்த நிலையில் இருக்கும் என்பதை நியூட்டனின் இயக்க விதிகளால் திட்டவட்டமாகக் கணக்கிடலாம். உதாரணமாக, ஒரு தொடர்வண்டி ஒரு நிலையத்திலிருந்து ஒரு குறிப்பிட்ட நேரத்தில் கிளம்பி சீரான வேகத்துடன் செல்லுமானால், நூறு கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ள அடுத்த நிலையத்தை எப்போது அடையும் எனக் கணக்கிட்டுச் சொல்லிவிடலாம் அல்லவா? அடுத்த எடுத்துக்காட்டாக, வானிலை அறிக்கையைப் பார்ப்போம். இன்றுள்ள காற்றின் வெப்பநிலை, அழுத்தம், ஈரப்பதம், காற்று வீசும் வேகம் போன்றவை இன்றைய வானிலையைக் குறிக்கின்றன. இந்நிலை படிப்படியாக எவ்வாறு மாறும் என்பதை சக்திவாய்ந்த கணினிகளில் கணக்கிட்டுத்தான் நாளை எந்த நிலையில் இருக்கும் என்று வானிலை அறிக்கையாளர்கள் வெளியிடுகிறார்கள். ஆனால் வானிலை அறிக்கை எப்போதும் சரியாகப் பலிப்பதில்லை என்பது அனைவரும் அறிந்ததே (வானிலை அறிக்கையாளர்களைத் தவிரJ).

ஒரு நிலையத்தின் முதலாம் நடைமேடையிலிருந்து கிளம்பும் வண்டி அடுத்த நிலையத்தை ஒரு குறிப்பிட்ட நேரத்தில் அடைகிறது என்று வைத்துக் கொள்வோம். ஆனால் அதே வண்டி அதே நேரத்தில் அதே நிலையத்தின் இரண்டாம் நடைமேடையிலிருந்து கிளம்பும்போது அடுத்த நிலையத்தை அடையாமல் வேறு எங்கோ சென்றுவிட்டால் எப்படி இருக்கும்? நல்ல வேளை, தொடர்வண்டிகள் இவ்வாறு செயல்படுவதில்லை. ஆனால் இந்த நடத்தை உள்ள அமைப்புகள் இயற்கையில் இருக்கத்தான் செய்கின்றன. இதையே ஒழுங்கற்ற நடத்தை (chaotic behavior) என்கிறோம். இந்த விளைவு முதன் முதலில் வானிலை முன்னறிக்கைத் துறையில் லொரென்ஸ் (Lorenz) என்ற அறிவியலாளரால் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. அவர் ஆய்வைப் பற்றி சற்றே விரிவாகக் காணலாம்.

ஓர்  இடத்தின் வானிலை t என்ற நேரத்தில் x, y, z ஆகிய மூன்று மாறிகளால் விவரிக்கப்படுகிறது என வைப்போம். (x என்பது காற்றின் வேகத்தையும், y என்பது கிடைமட்ட வெப்பநிலைச் சரிவையும், z என்பது அந்தச் சரிவு மாறுபாடும் விதத்தையும் குறிக்கின்றன. ஆனால் கோட்பாட்டை விளங்கிக் கொள்வதற்கு அந்த விவரங்கள் அவசியமில்லை.) நேரம் செல்லும்போது வானிலை மாறும் விதத்தைக் கீழ்க்கண்ட லொரென்ஸ் சமன்பாடுகளால் விவரிக்கலாம்.

dx/dt = σ (y – x)

dy/dt = x (t - z) – y

dz/dt = x y – β z

இவை இணைந்த வகையீட்டுச் சமன்பாடுகள் (coupled differential equations). இவ்வகையான சமன்பாடுகளைத் தீர்ப்பதற்குத் தேவையான தொடக்க நிபந்தனையை t₀ என்ற நேரத்தில் x₀, y₀, z₀ என வைப்போம். அப்படியானால் ஒவ்வொரு t > t₀ என்ற சமயத்திலும் இருக்கவேண்டிய x_t, y_t, z_t நிலையைப் பெறுவதற்கு மேற்கண்ட சமன்பாடுகளை எண்தொகையீடு (numerical integraion) செய்வதன் மூலம் தீர்க்கலாம். அவ்வாறு கிடைக்கும் நிலைகளை முப்பரிமாண வரைபடமாகப் பெறலாம். அதாவது, ஒரு குறிப்பிட்ட நேரத்தின் நிலையை முப்பரிமாண வெளியில் ஒரு புள்ளியால் குறிக்கலாம். அப் புள்ளி காலத்துடன் நகரும் விதத்தை ஒரு வரைகோடாக வரையலாம். அவற்றில் ஏதாவது இரண்டு மாறிகளை கணினித்திரை போன்ற ஒரு சமதளத்திலேயே வரையலாம். இவ்வாறு பெறப்படும் வரைகோடுகள் அவ்வமைப்பின் இயங்குபாதைகள் (trajectories) எனப்படுவன.

மேற்கண்ட லொரன்ஸ் அமைப்பின் இயங்குபாதையை x,z தளத்தில் பார்த்தால் எவ்வாறு தோற்றமளிக்கும்? இதைத் தெரிவிக்க, டோக்கியோ பல்கலைக் கழக இணைப் பேராசிரியர் சுஸுக்கி[1] அவர்கள் இணையத்தில் ஒரு அருமையான படவிளக்கத்தை அளிக்கிறார். இந்த இயங்குபாதை, s, t, b ஆகிய மாறிலிகளுக்கு முறையே 10, 28, 8 என்ற மதிப்புகள் கொடுத்தும், தொடக்கநிலையை (x₀, y₀, z₀) = (0, 20, 20) எனக் கொண்டும் உருவாக்கப்பட்டது. அந்தப் படவிளக்கத்தை இங்கு பாருங்கள்.

பார்த்துவிட்டீர்களா? பார்த்தபின்பே மேலே தொடர்ந்து வாசியுங்கள்.

இந்த இயங்குபாதை இரண்டு புள்ளிகளைச் சுற்றிச்சுற்றியே சுழல்வதுபோல் தோன்றுகிறது. ஆனால் அந்தப் புள்ளிகளில் எதையும் தொடுவதில்லை. சுழற்சியின் வீச்சு மாறிக்கொண்டே இருக்கிறது. அதாவது, எப்போது சிறு சுழலாகவும், எப்போது பெருஞ்சுழலாகவும் சுழலப் போகிறது என்று சொல்வதற்கில்லை. ஒருபக்கத்திலிருந்து மறுபக்கம் எப்போது மாறப்போகிறது என்பதும் தெரியவில்லை. மேலும், மிக முக்கியமாக, எவ்வளவு நேரமானாலும் ஒரு முறை கடந்த பாதையை மீண்டும் தொடுவதேயில்லை. (இங்கு, முப்பரிமாண வரைகோட்டின் நிழலை இருபரிமாணத்தில் வீழ்த்திப் பார்க்கிறோம் என்பதை நினைவில் கொள்க.) ஆதலால் இது உண்மையில் ஒரு சுழற்சியே இல்லை. சுழற்சி என்றால் ஒரே பாதையில் மீண்டும் மீண்டும் சுழல வேண்டுமல்லவா? சில சமயம் முன்பு சென்ற பாதைக்கு மிகவும் நெருக்கமாக வந்தாலும் கூடிய விரைவிலேயே அதனின்றும் மிகவும் விலகிச் சென்றுவிடுகிறது. ஆக மொத்தத்தில், இந்த இயக்கத்தில் வரையறுக்கக்கூடிய ஒழுங்குமுறை ஏதும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை.

நமது அளவைமானி ஒவ்வொன்றுக்கும் ஒரு துல்லிய எல்லை உண்டு. உதாரணமாக, வெப்பநிலையை அளந்து 25 டிகிரி செல்சியஸ் என்று சொல்லும்போது அது 24.9 டிகிரியாகவோ அல்லது 25.1 டிகிரியாகவோ இருக்கலாம் என்பதை ஏற்றுக் கொள்கிறோம். சோதனைச் சாலைகளில் 0.1 டிகிரி துல்லியத்துடன் அளக்கும் கருவிகள் இருக்கலாம். ஆயினும் அவற்றுக்கும் ஏதாவது ஒரு எல்லை இருக்கும் அல்லவா? எல்லையில்லாத் துல்லியத்துடன் அளப்பது இயலாத காரியம். இப்போது, மேற்கண்ட லொரன்ஸ் அமைப்பின் தொடக்கநிலையில் ஓரு சிறு பிழை இருப்பதாகக் கொள்வோம். தொடக்கநிலையில் y₀ = 20 என்பதற்குப் பதிலாக 20.02 என எடுத்துக் கொண்டு லொரென்ஸ் அமைப்பின் இயக்கப் பாதையைக் கணக்கிட்டோமானால் அது விரைவிலேயே முன்பு கணக்கிட்ட பாதையிலிருந்து விலகி வேறுவிதமாகச் செல்லத் தொடங்கிவிடும்.

இது ஏன் பட்டாம்பூச்சி விளைவு எனக் கூறப்படுகிறது? ஆரம்பத்தில் y என்ற அளவை ஆயிரத்தில் ஒரு பங்கு மாறுபட்டாலும் அந்த மாறுதலும் நாளடைவில் மிகப் பெரியதாக வளர வாய்ப்புண்டு என்பது ஒழுங்கின்மைக் கோட்பாட்டின் ஒரு முக்கிய முடிவு. அதாவது, ஒரு பட்டாம்பூச்சியின் சிறகடிப்பால் ஏற்பட்ட சலனம் ஒரு புயல் அளவுக்கு வளர வாய்ப்புள்ளது. இந்தக் கருத்தினாலும்,  இயக்கப்பாதையை x,z தளத்தில் பார்க்கும்போது ஒரு பட்டம்பூச்சிபோல் தோற்றமளிப்பதாலும், இதைப் பட்டாம் பூச்சி விளைவு என்ற செல்லப் பெயரால் சிலர் அழைப்பதுண்டு.

முன்னறிவிக்க இயலாமை (unpredictability): தொடக்க நிலையில் உள்ள சிறு பிழையும் பிற்கால நிலைகளில் பெரும் மாற்றங்களை ஏற்படுத்துவதால், அவற்றைக் கணிக்க முடியாமல் போய்விடுகிறது. இதுதான் வானிலை அறிக்கை சிலசமயங்களில் பலிக்காததற்குக் காரணம். பல சிறு பிழைகளின் விளைவுகளும் ஒன்றாகச் சேர்ந்து குழம்புவதால் எந்த விளைவிக்கு என்ன காரணம் என்பது விளங்காமல் போய்விடுகிறது. காரணகாரியத் (cause and effect) தொடர்பு இல்லாதது போல் தோன்றுகிறது. காரணகாரியம் இல்லை என்று முடிவு செய்வது தவறு. இருக்கத்தான் செய்கிறது; அது லொரென்ஸ் சமன்பாடுகளில் அடங்கியுள்ளது. ஆனால் அதை (அதாவது லொரென்ஸ் சமன்பாடுகளின் தீர்வுகளை) நமக்குச் சரியாகக் கணக்கிட முடியவில்லை.

இங்கு ஒழுங்கற்ற தன்மை விதிவிலக்கே அன்றி விதியல்ல என்பது குறிப்பிடத் தக்கது. இயற்பியல் அமைவுகளை விளக்கும் சமன்பாடுகள் அனைத்தையும் துல்லியமாகக் கணக்கிட முடியும். ஒருசில அமைப்புகளே விதிவிலக்குகளாக இருக்கின்றன. தொடர்வண்டிகளின் வரவுநேரங்களைக் கணக்கிடுவது போலவே, சூரியக் குடும்பத்தின் கோள்களும் துணைக்கோள்களும் இயங்கும் விதத்தை மிகத் துல்லியமாகக் கணக்கிட முடிகிறது. புவியின் தரையிலிருந்து ஏவப்பட்ட கலங்கள் பல ஆண்டுகள் கழித்து வேறொரு கோளத்தில் குறித்த நேரத்தில் குறித்த இடத்தில் இறங்குவதை நாம் அடிக்கடி செய்தியில் கேட்கிறோம்.

தசாவதாரம் திரைப்படத்தில் ஒழுங்கின்மைக் கோட்பாடு எவ்வாறு கையாளப்படுகிறது? பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன் நடந்த ஒரு சிறு நிகழ்ச்சி பிற்காலத்தில் ஒரு பெரும்புயலை ஏற்படுத்தி அதுவும் நன்மையாகவே முடிந்ததாகக் கதைப்போக்கு இருக்கிறது. இது சிறு நிகழ்ச்சியும் பெருவிளைவை ஏற்படுத்தலாம் என்ற அடிப்படையில் எழுந்தது. இதன் திருப்புக்கூற்றும் உண்மையே. அதாவது, பெரும் வேறுபாடும் காலத்தால் சிறுத்து மறைந்துவிட வாய்ப்புண்டு. அவ்வாறு இருக்கும்போது காரணகாரியத்தைக் கணக்கிட்டு அறிய முடியாதென்று முன்பு பார்த்தோம். பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன் நடந்த நிகழ்ச்சியின் விளைவு அதற்கிடையில் நடந்த மற்ற நிகழ்ச்சிகளின் விளைவுகளுடன் கலந்து கரைந்து போயிருக்கும். எனினும் கதையின் கருத்து ஒரு இலக்கிய நயத்துடன் பார்க்கும்போது ரசிக்கக் கூடியதாயிருக்கிறது.

இலக்கியத்தில் இயற்கையாக நடக்கும் நிகழ்ச்சிகளினூடே புலவன் தன் கற்பனையைக் கலந்து கூறுவது இலக்கியத்துக்குச் சுவையூட்டுகிறது. உதாரணமாக, கம்பராமாயணத்தில்

தண்டலை மயில்க ளாடத் தாமரை விளக்கந் தாங்கக்

கொண்டல்கண் முழவி னேங்கக் குவளை கண்விழித்து நோக்கத்

தெண்டிரை யெழினி காட்டத் தேம்பிழி மகர யாழின்

வண்டுக ளினிது பாட மருதம்வீற் றிருக்கு மாதோ

என்ற செய்யுள் இருக்கிறது. மருத நிலத்தின் சோலையில் மயில்கள், வண்டுகள் போன்ற உயிரினங்களும், தடாகத்தில் தாமரை, குவளை போன்ற மலர்களும், வானத்தில் மேகங்களும் உள்ளன என்று அறிவியல் நடையில் கூறினால் அது உப்பிடாத வெறுஞ்சோறு உண்பதுபோல் சப்பென்றிருக்கிறது. அதைக் கம்பர் எவ்வாறு சொல்கிறார்? மருதத்தைக் கொலு வீற்றிருக்கும் மாதாகவும், அம்மாதின் அவையில் தாமரை மலர்கள் விளக்குகளாகவும், தடாகத்தின் அலைகள் திரைச்சீலைகளாகவும் விளங்க, மேகங்கள் மத்தளம் முழங்க, வண்டுகள் யாழிசைக்க மயில்கள் நடனமாடியதாகவும், குவளை மலர்கள் பார்வையாளர்களாக இருந்து அக் காட்சியைக் கண்டதாகவும் தம் கற்பனையைக் கலந்து கூறுகிறார். இதே வகையில்தான் பல நூற்றாண்டுகள் இடைப்பட்ட இரு நிகழ்ச்சிகளிடையே இல்லாத தொடர்பை ஏற்படுத்துவதற்காக ஒழுங்கின்மைக் கோட்பாட்டின் ஒரே ஒரு சொற்றொடரை வம்புக்கிழுத்திருப்பது ஒரு இலக்கியச் சுவையான கற்பனை.

உங்களில் சிலர் பிரௌனியன் இயக்கம் (Brownian motion) என்பதை அறிந்திருக்கலாம். ஒரு பெரிய பொருளின் மீது நம் கண்களுக்குத் தெரியாதபடி அதன் சூழ்நிலையில் உள்ள ஏராளமான சிறு பொருள்கள் மோதுவதால் அந்தப் பெரிய பொருள் குறிப்பின்றி (at random) இயங்குவது போல் தோன்றும். தகவல் தொடர்பு இணைப்புகளில் சூழ்நிலையின் விளைவால் இரைச்சல் ஏற்படுவதும் ஒரு விதத்தில் பிரௌனியன் இயக்கத்தை ஒத்தது. ஆனால் லொரென்ஸ் அமைப்பில் காணப்படும் ஒழுங்கின்மை அதுவன்று. இங்கு நாம் காணும் ஒழுங்கற்ற தன்மை சுற்றுப்புறத்தின் தாக்குதலாலோ இரைச்சலாலோ ஏற்படுவதன்று. அது இந்த அமைப்பின் உள்ளடங்கிய பண்பே என்பது மேற்கண்ட சமன்பாடுகளில் x, y, z தவிர வேறு மாறிகளோ விசைகளோ இல்லாததால் விளங்கும்.

அறிவியலில் சீர்குலைவு (entropy) என்ற கருத்துருவும் முறைமையற்ற (disorder) ஒரு நிலையைக் குறிக்கிறது. ஆனால், ஒழுங்கின்மை என்ற கருத்துரு அதனின்றும் மாறுபட்டது. இரு சொற்களும் நடைமுறையில் ஒரே பொருளைத் தருவனவாயினும், உயர் அறிவியலிலும், கணிதத்திலும் வெவ்வேறு கொள்கைகளைக் குறிப்பதற்காகக் கையாளப்படுகின்றன.

ஒழுங்கின்மைக் கோட்பாடு பற்றி அறிவியலாளர்களுக்கும்[2]. மற்றவர்களுக்கும்[3] ஏற்றவாறு ஆங்கிலப் புத்தகங்கள் பல இருக்கின்றன இணையத்திலும் விரிவான தொடக்கவுரைகள் உள்ளன.[4] இத்துறையில் அறிவியலாளர்கள் இன்னும் ஆய்வுகள் நடத்திக்கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள்[5]. தங்களன்பன் கைங்கரியமும் இதில் ஒரு சிறுதுளியாக அடங்கியிருக்கிறது.[6]

கார்த்தி சம்பத்

[ ஸ்ரீமந்திரில் முருகன் திருவுருவம் நிறுவப்பட்ட முதலாண்டு நிறைவு விழா (1999) நினைவுமலரில் பதிவான கட்டுரை இங்கு மறுபதிக்கப் படுகிறது. ]

சமுதாயம் என்பது யாது? ஒழுங்குபட்ட அமைப்புடன் ஒருவரையொருவர் சார்ந்து வாழும் மக்கள் கூட்டமே

சமுதாயம் என்று மனிதவின இயல் (Ethnology) அறிஞர்களால் வரையறுக்கப் படுகிறது. ஆனால் சில மனிதப்புவி இயல் (Anthropogeography) அறிஞர்கள் இது குறுகிய வரையறை எனக்கருதி, ஒரு புவியியல் அமைப்பிலுள்ள இயற்கை வளங்களும், தாவர, விலங்கினங்களும் அடங்கிய கூட்டுச் சேர்க்கையே சமுதாயமென்றும், அந்தச் சூழ்நிலையில் வாழும் மக்கள் அந்தச் சமுதாயத்தின் ஓர் அங்கமே என்றும் கூறுகின்றனர்.

தற்கால அரிஞர்களால் புதுமையாகக் கொள்ளப்படும் இதே கருத்து இரண்டாயிரம் ஆண்டுகட்கும் முற்பட்ட நம் தமிழ் இலக்கண நூலாகிய தொல்காப்பியத்தில் கூறப்பட்டிருக்குமாயின், நம் மூதாதையரின் அறிவாற்றலையும், ஆராய்ச்சித் திறனையும் என்னென்பது!

தொல்காப்பியர் உலகைப் புவியியல் அமைப்புக்கேற்றவாறு ஐந்து திணைகளாகப் பிரிக்கிறார். அவை குறிஞ்சி, பாலை, முல்லை, மருதம், நெய்தல் என்பனவாகும். இவற்றுள், எடுத்துக்காட்டாக குறிஞ்சி சமுதாயத்தின் வாழ்க்கை அமைப்பை மட்டும் இங்கு விரிவாகக் காணலாம்.

மலைகள் அடங்கிய நிலப்பகுதியும், மலைப்பகுதிகளில் இயற்கையாக அமைந்திருக்கும் பொருள்களும், உயிரினங்களும், அங்கு வாழும் மக்களின் செயல்களும் மொத்தமாகச் சேர்ந்து குறிஞ்சி என்ற சமுதாயத்தை உருவாக்குகின்றன. பொருள்கள், தாவரங்கள், விலங்குகள், மக்கள் ஆகிய அங்கத்தினரின் வாழ்க்கைகள் ஒன்றுடன் ஒன்று சார்ந்து, பின்னிப் பிணைந்து கிடக்கின்றன.

மலைவாழ் மக்கள் மலைப்பகுதிகளில் இயற்கையாகக் கிடைக்கும் பொருள்களைக் கொண்டு தங்கள் வாழ்க்கையை அமைத்துக் கொள்வது இயல்பேயன்றோ? எனவே, அந்நிலத்துக்கே உரித்தான விலங்குகள், பறவைகள், மரங்கள், மலர்கள், நீர்நிலைகள் என்னென்ன என்று முதலில் காணவேண்டும். பின்னர் இப்பொருள்களினின்றும் அங்கு வாழும் மக்கள் தங்கள் உணவையும் உடையையும் எவ்வாறு பெறுகிறார்கள் என்று காணலாம். அதனால் அவர்கள் என்னென்ன தொழில்கள் செய்பவராதல் வேண்டும் எனவும் விளங்கும். பிறகு அவர்கள் பொழுதுபோக்கு, விளையாட்டு, வழிபாடு இவற்றையும் காணலாம்.

மலைப்பகுதிகளில் காணப்படும் விலங்குகள் புலி, கரடி, யானை, சிங்கம், ஆடு முதலியன. பறவை இனங்களில் முதன்மையானவை மயிலும், கிளியும். குறிஞ்சி, வேங்கை, கடம்பு போன்ற மலர்களும், மூங்கில், சந்தனம், தேக்கு, அசோகம், நாகம் போன்ற மரங்களும் மலைப்புறங்களில் காணப்படுகின்றன. அருவியும், சுனையும் அந்நிலத்தின் நீர்நிலைகள்.

மலைப்பகுதிகளில் மலர்கின்ற குறிஞ்சி மலராலேயே இத்திணைக்கும் அப்பெயர் உண்டாயிற்று. இங்கு வாழும் மக்களும் குறவர், குறத்தி என அழைக்கப் பட்டனர்.

இம் மக்கள் மலை நிலத்தில் வளரும் மலையரிசியையும், தினையையும், வள்ளிக் கிழங்கையும் உண்டு வாழ்ந்தனர். இங்கு மது நிறைந்த மலர்கள் அதிகமாதலால், அவற்றிலிருந்து உருவாகும் தேனையும் எடுத்து உண்டனர். ஆடுகளையும், சில பறவைகளையும் வேட்டையாடி மாமிசம் உண்டனர், மரவுரியும், தழையுடையும் ஆடையாக உடுத்தினர். ஆகவே, இவர்கள் தொழில்கள் வேட்டையாடுதல், தேனெடுத்தல், தினை காத்தல், கிழங்கெடுத்தல் என அறியலாம். வேட்டைக்கு வேல் என்ற ஆயுதத்தைக் கையாண்டனர்.

கொடிய விலங்குகளிடம் அகப்படாமல் மறைந்து வாழ்வதும், அவற்றை ஏமாற்றித் தப்புவதும் இவர்களுக்கு அவசியமாக இருந்திருக்கலாம். இவ்வாழ்க்கை முறைக்குக் களவு முறை என்று பெயர். இங்கு களவு என்பது பிறர் அறியாவண்ணம் செய்யும் செயலாகுமேயன்றி, பிறர் பொருளை அபகரிக்கும் திருட்டு அன்று.

குளிர்காலத்தில் குளிரின் கடுமை மலைப்பகுதிகளிலேயே அதிகமாக இருப்பது தெளிவு. குளிரைப் போக்குவதற்காக குறவரும், குறத்தியரும் வெறியாடல் என்ற ஒரு துடிப்பான நடனம் ஆடுவதைப் பொழுதுபோக்காகவும் விழாக்கால நிகழ்ச்சியாகவும் கொண்டிருந்தனர். இவர்கள் விழாக்காலங்களில் இசை எழுப்புவதற்குக் கையாண்ட தாள இசைக்கருவி தொண்டகப்பறை எனவும், நாத இசைக்கருவி குறிஞ்சி யாழ் எனவும் அழைக்கப் பட்டன.

பகல் நேரங்களைவிட இரவில் குளிர் அதிகமானதால், வெறியாடல் இரவு நேரங்களில் நடைபெற்றிருக்க வேண்டும். நாளடைவில் இந்நிலத்தின் விழாக்காலம் இரவாக அமைந்தது. இதனால்தான் குறிஞ்சியின் கலாச்சாரத்தை ஏனைய கலாச்சாரங்களிலிருந்து பாகுபடுத்தும் பொருட்டு, அதன் பெரும்பொழுது (season) குளிர்காலமென்றும், சிறுபொழுது (time of day) நள்ளிரவு என்றும் பொருள் இலக்கணம் குறிப்பிடுகிறது.

ஐந்திணை மக்களும் தத்தம் சூழ்நிலைகளில் அமைந்துள்ள இயற்கையின் சக்திகளைக் கண்டு வியந்து போற்றினர். அவர்கள் இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட (supernatural) சக்தி ஏதும் இருப்பதாக நம்பவில்லை. ஆனால் தங்கள் வாழ்க்கைக்கு அடிப்படையாகத் திகழும் இயற்கைச் செல்வங்களைப் போற்றித் துதித்தனர். இயற்கையின் ஓர் அங்கமே மக்கள், இயற்கை செலுத்தும் வழியில் இயற்கை நெறிகளினின்றும் பிறழாமல் வாழவே மனிதனால் முடியும் என்ற உண்மைகளை உணர்ந்திருந்தனர். இயற்கையின் சக்திகளைத் தெய்வங்கள் என்று அழைத்தனர்.

மழை, நதி, மேகம், காற்று போன்ற பல இயற்கைச் சக்திகளும் குறிஞ்சி நிலத்திலிருந்து தோன்றி மற்ற நிலப்பகுதிகளுக்குப் பரவுவதால், குறிஞ்சி நிலம் தூய்மையான அழகுடனும் இளமையுடனும் இலங்குவது கண்கூடு. இவ்வழகிய தோற்றத்தைக் கண்டு வியந்த பண்டைத் தமிழ் மக்கள், மலைப்பகுதிகளின் உயிரோட்டத்தை நிலைநிறுத்தும் இயற்கைச் சக்தியை ‘முருகு’ என்றும் ‘சேய்’ என்றும் அழைத்தனர். பிற்காலத்தில் மனிதவுருவ (anthropomorphic) வழிபாடு தோன்றியபின், கொள்கையளவில் இருந்த முருகு என்ற தெய்வம் முருகன் ஆனான்.

இதுகாறும் கூறியவற்றால் குறிஞ்சித் திணையின் தெய்வம், உணவு, விலங்கு, மரம், பறவை, தாள இசைக்கருவி, தொழில், பண் இசைக் கருவி முதலியன தெளிவாயின. இவை அந்நிலத்தின் கருப்பொருள்கள் எனப்படும்.

“தெய்வ முணாவே மாமரம் புட்பறை

செய்தி யாழின் பகுதியொடு தொகைஇ

அவ்வகை பிறவுங் கருவென மொழிப.”

-          தொல்காப்பியம், 964

பண்டைத் தமிழ் இலக்கியம் மக்களின் இல்வாழ்க்கையான அகவாழ்வையும், அரசியல் வாழ்க்கையான புறவாழ்வையும் விவரிக்கின்றது. ஒரு நதி எவ்வாறு குறிஞ்சி நிலத்தில் தோன்றி, பின் பாலை, முல்லை, மருதம், தெய்தல் ஆகிய நிலங்களில் ஓடிக் கடலை அடைகிறதோ, அதேபோன்று ஆணும் பெண்ணும் நடத்தும் இல்வாழ்க்கையும் இளமை நிலையில் தொடங்கி, பல நிலைகளைக் கடந்து இறுதியில் துறவு நிலை அடைவதாக உருவகப் படுத்தினார்கள். ஆகவே வாழ்க்கை நிலைகளுக்கும் நிலங்களின் பெயர்களையே இட்டனர்.

“ஐந்திணை உடையது அன்புடைக் காமம்”

“குறிஞ்சி பாலை முல்லை மருதம்

நெய்தல் ஐந்திணைக்கு எய்திய பெயரே”

                             - நம்பி அகப்பொருள், 4, 6.

இல்வாழ்வின் முதல் நிலை அழகும் இளமையும் வாய்ந்த தலைவனும் தலைவியும் ஒருவரையொருவர் கண்டு விரும்புவதாகும். இது பிறர் அறியாவண்ணம் செய்யும் செயலாதலால் இந்நிலை களவு நிலை எனப்படும். இது குறிஞ்சி நிலத்தில் நடைபெறுவதாகக் கூறுவது இலக்கிய மரபு.

தலைவன் வேட்டைக்குச் செல்லும்போது அருவியில் நீராடிவிட்டுக் கூந்தலை உலர்த்திக்கொண்டிருக்கும் தலைவியைத் தற்செயலாகக் காண்கிறான். கண்டதும் இவள் வானுலகப் பெண்ணோ, அழகிய மயிலோ, அன்றி மானிடப் பெண்தானோ என மயங்குகிறான்.

“அணங்குகொல் ஆய்மயில் கொல்லோ கனங்குழை

மாதர்கொல் மாலுமென் நெஞ்சு”

-          திருக்குறள், 1081

மயில் குறிஞ்சி நிலப் பறவை என்பதை நோக்குக.

பிறகு இருவரும் ஒருவரையொருவர் மீண்டும் காண விழைகின்றனர். முதலில் சந்தித்த இடத்துக்குத் தலைவன் வரமாட்டானா என்று தலைவியும், தலைவி வரமாட்டாளா என்று தலைவனும் ஏங்குகிறார்கள். வேட்கை மிகவே, வந்தால் காணலாமே என்ற நம்பிக்கையுடன் தலைவன் மறுநாள் அங்கு செல்கிறான். அதே நம்பிக்கையுடன் தலைவி ஏற்கெனவே அங்கு வந்து ஏதுமறியாதவள் போல் நின்றுகொண்டிருக்கிறாள். இதனால், ஒவ்வொருவர் உள்ளத்திலும் உள்ள களவு எண்ணங்கள் மற்றவருக்கு வெளியாகின்றன. இதற்கு இடந்தலைப்பாடு என்று பெயர்.

அன்பு மேலீட்டால் தலைவன் தலைவிக்கு ஒரு தழை உடை அளிக்கிறான். அதை உடுத்தினால் தன் களவு தாய்க்குத் தெரிந்து விடுமே என தலைவி அஞ்சுகிறாள். தலைவனிடம் திருப்பிக் கொடுத்தாலோ, தலைவன் தனக்கு அவன் மீது அன்பில்லாததாக நினைக்கக் கூடுமே என அஞ்சுகிறாள். என் செய்வாள் பேதை!

“குன்றநாடன்

      உடுக்கும் தழைதந் தன்னே யவையா

      முடுப்பின் யாயஞ் சுதுமே கொடுப்பிற்

      கேளுடைக் கேடஞ் சுதுமே”

-          நற்றிணை, 359

தலைவனைத் தான் விரும்பிய போதெல்லாம் சந்திக்க முடியாமல் தலைவி வருந்துவதால் அவள் உடல் மெலிவடைகிறது. அதைக் கண்ட தலைவியின் தாய்மார் உண்மையான காரணத்தை அறியாமல் தலைவியின் மெலிவு முருகனால் வந்தது என்றெண்ணி முருகனுக்குப் பூசை நடத்துகின்றனர். இந்தப் பூசை நடத்தும் பூசாரி வேலைக் கையிலேந்தி ஆவேசத்துடன் ஆடுவான். இதற்கும் வெறியாடல் என்று பெயர்.

தலைவனும் தலைவியும் ஒருவரையொருவர் விரும்புதல் இயற்கையின் விதிகளால் நடப்பதால், அது அறத்தின் வழிப்பட்ட செயலேயாகும். இக்களவு தானே வெளிப்படுமுன் உரிய முறைலில் பெரியோருக்கு வெளிப்படுத்துதல் அவசியமாகிறது. இருவருக்கும் தீங்கோ இழுக்கோ ஏற்படாமலும், அவர்தம் நிலை தாழ்ந்திடாமலும் உரிய சொற்களால் எடுத்துரைத்தலில் தலைவியின் தோழி முக்கியப் பங்கு வகிக்கிறாள். பிறகு பெரியோர் தலைவனுக்கும் தலைவிக்கும் திருமணம் செய்து வைக்கின்றனர். இது அறத்தொடு நிற்றல் எனப்படும்.

தலைவனும் தலைவியும் திருமணம் செய்து அதற்குப் பின் வாழ்கின்ற வாழ்க்கைக்குக் கற்பு என்று பெயர். களவின் வழி வந்த கற்பு சிலருக்குத்தான் அமைகிறது. எல்லோருக்கும் களவு அமைவதில்லை. களவு இல்லாமல் பெரியோர் சேர்த்து வைத்ததால் நிகழும் இல்லற வாழ்க்கைக்குக் களவின் வழி வாராக் கற்பு என்று பெயர்.

“களவின் வழிவந்த கற்பும் பொற்பமை

களவின்வழி வாராக் கற்புமென் றாங்கு

முற்படக் கிளந்த கற்பிரு வகைத்தே”

-          நம்பியகப்பொருள், 55.

ஒவ்வொருவருக்கும் இல்லற வாழ்க்கை உண்டாவதற்கு இரண்டு சாத்தியக்கூறுகள் உள்ளன. ஒன்று, முதலில் காதல் நேர்ந்து பிறகு அது இல்லற வாழ்க்கையாக மாறுதல். மற்றொன்று, காதல் ஏற்படாமல் பெரியோர் இணைத்து வைக்கும் வாழ்க்கை. இந்த இரு சாத்தியக்கூறுகளையும் (possibilities) வள்ளி, தெய்வானை என்ற இரு தெய்வங்களால் நம் முன்னோர் குறித்தனர் போலும்.

பண்டைத் தமிழர் வாழ்க்கை முறையைப் பற்றிய செய்திகளையும், கருத்துக்களையும் மேலும் படித்து இன்புற விரும்புவோர் கீழ்க்கண்ட நூல்களைப் படிக்கலாம்.

Social Life of the Tamils, The Classical Period; S. Singaravelu, Depatrment of Indian Studies, University of Malaya, Kuala Lumpur; Marican & Sons (Malaysia) Ltd., 1966

Pre-Aryan Tamil Culture; P. T. Srinivasa Iyengar, Madras University; Asian Educational Services, New Delhi, 1985.

நற்றமிழ் இலக்கணம்; டாக்டர் சொ. பரமசிவம், பச்சையப்பன் கல்லூரி, சென்னை; பட்டுப் பதிப்பகம், 1990

அப்போது தற்செயலாக அங்கு வந்த என் மனைவி என் முகத்தைக் கண்டு திடுக்கிட்டவளாக, ‘என்னங்க, என்ன ஆச்சு? ஓருமாதிரியா முழிக்கிறீங்க!’ என்றாள். 

‘ஆ, ஒன்றுமில்லை! ஒரு வெண்பா எழுதலாம் என்றிருக்கிறேன். இதோ பார்த்தாயா?’ என்று சொல்லி, நான் படித்துக்கொண்டிருந்த பக்கத்தை அவளிடம் காட்டினேன். 

அதைக் கண்டதும் அவள், ‘ஆகா, நீங்கள் எவ்வளவு சிறந்த அறிவாளி!’ என்று வியந்து என்னைப் பாராட்டினாள் என்று நீங்கள் நினைத்தால், என் மனைவியைப் பற்றி உங்களுக்குத் தெரியாது என்று பொருள். 

மாறாக, ‘ஒங்களுக்கு எதுக்குங்க இந்த வம்பெல்லாம்? உண்டான வேலைய ஒழுங்காப் பாத்து குடும்பத்தக் கவனிக்கிறதப் பாருங்க’ என்றாள். 

அதைக் கேட்ட மாத்திரத்தில் சீறி எழுந்தது ஒரு நேரிசை வெண்பா. 

மாமுன் நிரையென்றார் காய்முன்னோ நேரென்றார்

நாமும் கவிபுனையப் போனாலோ – நாமுந்தி

நேர்தொழில் நீர்விட்டுப் பாட்டெழுதப் போகுங்கால்

சீர்கெடும் என்றாள் துணை  

இலக்கணம் அறிந்த ஒரு நண்பர் இதைப் படித்துப் பார்த்துவிட்டு, ‘சீர் கெடாமல்தானே எழுதியிருக்கிறீர்?’ என்றார்.  

அவருக்கு ஒரு குறள் வெண்பாவால் பதிலளித்தேன்  

புனைசீர் கருவிளங்காப் பைந்தமிழ்ப் பேதை

மனைசீர் கருதுவாள் முன்பு 

 - கோட்டாளம்

கன்னித் தமிழில் காதல் மொழி பேசியது போய்,